Hij had haar al wel bijna honderd keer gezien. Iedere dag op
weg op weg naar zijn werk. Zijn aktentas stevig onder zijn arm geklemd. Tweede
straat rechts. Voorbij het park. De hoek om. En dan… Alsof de wereld even
stilstaat… Terwijl het verkeer voorbij raast zijn daar alleen hij en zij. Iedere dag opnieuw de bedenkt hij zich hoe
hij zijn ogen zou sluiten, hoe hij zich voorzichtig naar voren zou buigen en hoe
hij zijn lippen tegen de hare zou drukken. Haar lippen zouden eerst een beetje
muf proeven, als oude boeken. Maar dan,
zouden ze zacht voelen, en een beetje nat. Natuurlijk, want het zou die dag
regenen. En zij zou langzaam haar grote blauwe ogen naar hem opslaan en tegen
hem fluisteren “ Ben je daar eindelijk..? Ik heb zo lang op je gewacht…” Iedere
dag opnieuw bedenkt hij zich dit. En iedere dag loopt hij toch voorbij. Wat
moeten de mensen er wel niet van denken?
Maar vandaag is anders. Hij voelde het al bij het opstaan.
Vandaag zou hij het durven. Tweede straat rechts. Voorbij het park. De hoek om.
En dan… De wereld staat even stil… Ze is weg! Daar waar hij haar al zo vaak
gezien heeft staat nu een grote sportauto. Een glimmende rode wagen met zwarte
lakleren bekleding.
Hij staat als aan de grond genageld. Iemand is hem voor geweest!
Iemand heeft zijn ogen gesloten, zich voorzichtig naar voren gebogen en zijn
lippen tegen de hare gedrukt. En zij heeft langzaam haar grote blauwe ogen naar
hem opgeslagen en tegen hem gefluisterd
“Ben je daar eindelijk..? Ik heb zo lang op je gewacht… Hij slikt. Vast iemand
met net zo’n grote rode sportwagen. Hij klemt zijn aktetas nog wat dichter
onder zijn arm en vervolgt zijn weg door de stromende regen.
(mj - kp)
